Je ‘anders voelen’ of ‘niet helemaal thuis voelen op de aarde’ is vaak een onprettig gevoel. Ik heb er lang mee geworsteld tot ik helderder kon zien wat eronder zat.
Onze oorsprong is van buiten deze schepping, van buiten de aardse realiteit. De aarde is als een tijdelijk thuis.
Het is dus niet gek dat ‘lichte mensen’ zich als kind vaak anders voelen. Als een buitenstaander die zich afvraagt of ie op de juiste plek is.
Als je ouder wordt kun je hierdoor zoekende zijn. Zoekende naar verbinding, naar herkenning.
In die zoektocht komt er een moment dat je de innerlijke weg naar huis weer begint te vinden. Dat je je herinnert dat je ware oorsprong buiten de aardse sfeer ligt. Dat je Licht bent.
Je kunt jezelf dan meer gaan zien voor wie je bent en ontvangen zoals je bent.
Er zit ook een valkuil in het je herinneren van je oorsprong. Wanneer we ‘het niet van de aarde zijn’ als excuus gaan gebruiken om ook niet meer volledig op de aarde aanwezig te willen of hoeven zijn.. Toch heb ik ervaren dat er vaak ook een valkuil bij de ontluikende ontdekking komt. Er zit daarin echter ook een valkuil - waar ik regelmatig ben ingetrapt en ik zie dat patroon ook veel medemensen op een spiritueel pad.
Lange tijd gebruikte ik ‘het niet van de aarde zijn’ als een excuus om ook niet volledig op de aarde aanwezig te willen en hoeven zijn. Voelde ik veel weerstand tegen de aardse realiteit en alles wat hier plaats vindt. Ik vluchtte (vaak onbewust) weg in het spirituele, daar voelde het fijner.
Het leven werd daardoor eigenlijk alleen maar meer een worsteling.
Ookal is de aarde niet mijn ware thuis ik ben nu wel hier met mijn bewustzijn. Ik heb weldegelijk een menselijke ervaring en de keuze om daar ja tegen te zeggen. Ja te zeggen tegen de dualiteit die bij de aardse ervaring komt en het deels vergeten van mijn ware oorsprong.
Als ik dan toch hier ben… hoe is het als ik er dan ook volledig en bewust Ja tegen zeg en in verbinding blijf met dat wat ik daarin tegen kom?
Ja zeggen vraagt dat je de weerstand die je voelt in relatie tot het aardse gaat toelaten. Dat je in verbinding blijft in plaats van je vlucht zoekt in het spirituele of andere afleidingen. Dit is niet altijd makkelijk, er is veel pijn en donkerte. Het is ook een proces.
Ik heb gemerkt dat ‘ja zeggen’ het voor mij waard is en dat dit eigenlijk ook is wat we diep van binnen willen (ookal doet ons systeem er van alles aan om ons ervan weg te houden).
Ik merk dat door werkelijk Ja te zeggen tegen het aardse - de ervaring als mens en alles wat daarbij hoort - ik mijn Licht veel sterker kan gronden in de aardse sfeer.
Ik leer dat hoe vollediger je de aardse sfeer kan toelaten hoe meer je ook van je Licht en de ‘hogere’ sferen kunt toelaten.
En laat dat nou precies zijn waarvoor vele op dit moment ‘op de aarde zijn’.